کوچه های اردیبهشت

fardanazdikast — Fri, 17 Jul 2009 18:34:17 GMT

اگر درد باید بیاید ، زودتر بیاید . چون تمام عمرم پیش رویم است و باید آن را به بهترین شکل به کار بگیرم . اگر او باید انتخابی بکند ، زودتر بکند . بعد منتظرش می مانم یا فراموشش می کنم .

انتظار درد آور است . فراموشی درد دردآور است . اما بی تصمیمی از هر رنجی بدتر است .

پائلو کوئیلو

***

ای کاش یاد بگیرم نسخه های زندگیمون را برای همدیگه نپیچیم . شاید دردهامون شبیه به هم باشه ، اما مطمئنم یکی نیست .

ای که شیرینی عالم هم با توست ...

fardanazdikast — Mon, 18 May 2009 20:58:00 GMT

بالاخره بعر از کلی نگرانی امروز مادر شد . سال ها برای همه مادری کرده بود حتی برای پدرش . حالا حقش بود که بچه خودش رو در آغوش بگیره .

این همه شهد و شکر کز سخنم می ریزد اجر صبریست کزان شاخه نباتم دادند

fardanazdikast — Wed, 13 May 2009 17:51:40 GMT

چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون

دلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جیحون

چه دانستم که سیلابی مرا ناگاه برباید

چو کشتی ام دراندازد میان قلزم پرخون

زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد

که هر تخته فرو ریزد زگردش های گوناگون

نهنگی هم برآرد سر خورد آن آب دریا را

چنان دریای بی پایان شود بی آب چون هامون

چو این تبدیل ها آمد نه هامون ماند و نه دریا

چه دانم من دگر چون شد که چون غرقست در بیچون

چه دانم های بسیارست لیکن من نمی دانم

که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون

ماهی یادت نرود خانه ات کوچک بود ...

fardanazdikast — Sun, 05 Apr 2009 21:20:18 GMT

امشب مثل شیر برنج وارفتم . اول دست و پام کرخت شد ، بعد یواش یواش درد تا مغز استخونم پیش رفت . حس کردم یکی با سوهان داره پاهامو اره می کنه . البته این احساسم بود که اره شد . درد توهین و بی احترامی. قبلا هم شنیده بودم که گفتند مثل نشریه دانشجوییه اعتنا نکردم .اما امشب انتقاد با نصیحت مخلوط شد ، البته معجونی ساخت برای ناکار کردن من که عجب هم کاری بوداین درد حقارت .

نشریه دانشجویه ، درپیته یا هزار عنوان دیگه ، هرگز و هرگز کسی نپرسید چرا از این برکه کوچیک دل نمی کنی ،چرا ولش نمی کنی . چرا برای رفتن به دریا ، دلت را به دریا نمی زنی . چرا حتی محض رضای خدا یک نفر هم نپریسد. البته دیگه مدت هاست که از آدما انتظاری ندارم . یکی دوتایی هم که بودند ... .

***

وقتی تازه واردی ، وقتی به چشم یک جذامی نگاهت می کنن ، وقتی مثل گرگ های گرسنه تو رو به چشم صیدشون می بینن ، ایمان میاری که برکه جای امن تریه . وقتی مجبوری به زور حلقه دستت کنی و بگی ، من نامزد دارم که مبادا فکر کنن قصد و غرضی داری، بازهم دوست داری با قورباغه کوچیک و زشت برکه بازی کنی . وقتی صندلی بهت تعارف می کنن، ولی از پشت صندلی رو می کشن که با کله بخوری زمین ، ترجیح می دی همون صبح های به ظاهر یکنواخت برکه رو ببینی . ماهی تا ابد نمی تونه توی برکه بمونه. اما وقتی قوی شد به سمت دریا حرکت کنه .

***

شهریورسال ۸۶! روز ورود من به مطبوعات روز خوبی بود . جایی فرستاده شدم که معاون سردبیرش بخاطر دادن اولین گزارشم چندین بار از من تشکرکرد.

یک ماه بعد با آنکه به عنوان خبرنگار افتخاری معرفی شده بودم اولین حقوقم را گرفتم . تنها ۱۰ هزار تومان بود . هنوز یادم می یاد که انگار در آسمان پرواز می کردم .

درست ماه بعداز آن به جمع خبرنگاران ثابت نشریه دعوت شدم و با آنکه اول آشنایی با سردبیر سخت گذشت اما اولین تبریک ورودم به جمع خبرنگاران حق التحریر از سوی سردبیر بهم گفته شد.

اردیبهشت سال ۸۷ به من یک صفحه دادند . از این به بعد باید مدیریتش می کردم . آن روزها در اوج آسمان بودم. برکه بود اما برای من ورود به این برکه به منزله تغییرات بزرگی بود .

آنجا به من اعتماد کردند ، هرگز مرا تحقیر نکردند ، در جمعشان اضافی نبودم ، آنها مرا پذیرفته بودند پیش از انکه خودم بدانم. خلاصه انکه هرگز فراموش نخواهم کرد که همشهره محله نشریه درپیت چطور مرا بزرگ کرد .چطور قوت داد .

یاد گرفتم که برکه برای ابد جای ماهی نیست ، اما یاد برگه همیشه جایی در ذهن ماهی خواهد داشت .

ماهی یادت نرود خانه ات کوچک بود .

بوی باران

fardanazdikast — Thu, 19 Mar 2009 09:08:18 GMT

بوی باران بوی سبزه بوی خاک

شاخه های شسته باران خورده پاک

آسمان آبی و ابر سفید

برگ های سبز بید

عطر نرگس رقص باد

نغمه شوق پرستو های شاد

خلوت گرم کبوتر های مست

نرم نرمک می رسد اینک بهار

خوش به حال روزگار

***

خوش به حال چشمه ها و دشت ها

خوش به حال دانه ها و سبزه ها

خوش به حال غنچه های نیمه باز

خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز

خوش به حال جام لبریز از شراب

خوش به حال آفتاب

***

ای دل من گرچه در این روزگار

جامه رنگین نمی پوشی به کام

باده رنگین نمی نوشی زجام

نقل و سبزه در میان سفره نیست

جامت از آن می که می باید تهی ست

***

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم

ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گرنکوبی شیشه غم را به سنگ

هفت رنگت می شود هفتاد رنگ

فریدون مشیری

بابا من به خودکشی ،فکر نکردم

fardanazdikast — Fri, 20 Feb 2009 18:02:36 GMT

وقتی کامنت دوستانم را برای پست قبلی می خوندم ، برام روشن شد که من چقدار براشون مهم هستم و این حس خیلی خوبی بهم داد . اما یه موضوع دیگه رو هم فهمیدم که کلی حالم رو گرفت که چرا گفتن کلمه خودکشی این تصور را ایجاد کرد که من واقعا به این موضوع فکر کردم . من واقعا حتی برای یک لحظه هم به این موضوع فکر نکردم .

خودکشی ...

fardanazdikast — Mon, 16 Feb 2009 13:49:17 GMT

چند روز پیش به یکی داشتم پیشنهاد خودکشی می دادم . ولی فکر کنم خودم بیشتر به اون پیشنهاد ها احتیاج دارم .

همه استادان زندگی من

fardanazdikast — Fri, 06 Feb 2009 20:53:18 GMT

همچنین یوهویی دلم خواست این مطلب را بنویسم . البته موضوعش بر می گرده به کلاس استاد فرقانی ُ وقتی برگشت به مژگان گفت من هم مثل پدرتون هستم اون موقع رفتم توی این فکر که هر کدوم از استادای ارتباطات یه حس خاص به من می دن .

پدری لپ کشانی (پدرخوانده )

وقتی استاد فرقانی را می ببینم یاد باباهای لپ کشانی می افتم . مثل باباها می مونه جدی و دوست داشتنی و بسیار لپ کشانی .

مادر

استاد بروجردی که دیگه عاشقشم اساسا مامان آفریده شده آدم دوست داره بپره بغلش و تمام درد دلشو بهش بگه . همیشه می خنده و کلاس شیوه نگارش با استاد بروجردی خیلی خوش گذشت . بخصوص وقتی از تجربیاتش درباره ازدواج با استاد فرقانی گفت .

دایی جان ناپلئون

استاد افخمی که هنوز باهاش کلاسی رو نگذروندم اما مثل دایی بد دهن می مونه که وقتی دلت می خواد فارغ از دنیا باشی بهتر بری پیشش ُ انقدر از اینور و انور بهت اطلاعات می ده که یادت می ره می خواستی چی بهش بگی . این هم عالمی داره واسه خودش .

سلطان صاحب قران

استاد خانیکی این ترم باهاش کلاس دارم . بنظر خوب می یاد و اون دایی از اون دایی که با ادبه اما بری پیشش کلی می خندی . البته احساسم اینجوری . هنوز رفتارش رو تجربه نکردم ولی دایی خوبیه .

جعفرخان از فرنگ برگشته

استاد اسدی که دیگه معرف دوستان هستن مثل دوست می مونه به آدم قوت قلب می ده چیزی که بقیه استاد خیلی حوصله اش رو ندارن . از این دوستای از فرنگ برگشته خیلی راحت که با همه صمیمی هستن. این استاد رو هم خیلی دوست دارم . البته کمی هم همشهری و هم ولایتی .

استاد پاکدهی . یکی از اتو کشیده ترین استادهایی که داشتم . مودب . موقر و محترم که آدمو یاد عمو (برادر پدر ) یا پسر عمو بابا میندازه. با صدایی گیرا که هنوزم یه سوال بزرگ راجع بهش دارم اما هرگز نمی تونم ازش بپرسم .

همایون ارشادی

استادمهدی زاده که مثل خبر خنثی است . یاد همایون ارشادی افتادم .

لیلا

استاد جولا همانند دخترعموهای زیبا و مودب که به تازگی از خارج برگشتن . البته با ایشون هم کلاس نداشتم ولی برای من مثل دخترعموهای مهربان می مونه .

پدرسالار

استاد پاشا که می دونم زینب ازش می ترسه من رو یاده پدربزرگ های بداخلاقی میندازه که یه قلب مثل گنجشک دارن باید قلقشون بیاد دستت تا بتونی دلش رو به رحی بیاری .

والبته خودم که ... .(این نظرات کاملا شخصی است و باواقعیت متفاوت است )

۸۸۸

بچه ها راست می گین اسم خیلی ها رو یادم رفت . اما خوب حالا که دیر نشده می نویسیم .

اسپیکی

استاد علی اصغر کیا مرد شماره یک از استرالیا برگشته . همیشه و همیشه با اون جمله معروف یادش می کنم و با اون لبخند کذایی . همون که می گفت ملت استرالیا وقتی می خوان از اتوبان رد شن عکسشون رو دوربین ها میندازن . و اون نمره دادن هاش می گن اسفند میاد . امیدوارم مارو از دست این دائی جان ناپلئون رها کنه . ایشون عمومه . عموعلی اصغر .

پسر گلم

استاد حسین قندی خوش خنده ترین آدم روی زمین . کلاس هاش پر از تحرک و خوش گذشتنه . البته گاهی به عنوان پسر موفرفری هم ازش یاد می کنم . استاد قندی هم برام مثل دائی می مونه . البته نمی دونم چرا تعداد دائی ها انقدر داره زیاد می شه .

قشنگ ترین موفرفری دنیا (داریوش مهرجویی)

در مورد استاد صدیقی حس اون آدم هایی رو دارم که دلت می خواد ساعت ها بشینی و باهاشون از هر دری حرف بزنی . حس یه دوست بزرگ . یه آدم با تجربه که حس های متفاوتی از زندگی بهت می ده . یه آرزو دارم موهای استاد صدیقی فرفری و بنظر خیلی نرم می یاد انقدر دلم می خواد جوجه مرغ که دیدین زرده بذارم رو سرش بعد جوجه نه اینکه اون وسط گرمه خوشش میاد . خوابش می بره . البته یه بار با رو عکسش بالای سرش جوجه کشیدم اما فایده نداشت .

احمقا نه ترین واژه های دنیا

fardanazdikast — Sat, 24 Jan 2009 19:01:43 GMT

برنامه ، برنامه ریزی ،... .

احمقانه ترین واژه هایی که من توی زندگی ام باهاش برخورد کردم . یکی پیدا بشه به من بگه مورد استفاده این لغت چیه . واژه های بی معنی در فرهنگ ما ،فکر می کنم اضافه باشند . مورد استفاده این کلمات تنها و تنها به درد همون فرهنگ لغات می خورد . هر وقت که یه ورق بر می دارم و کارهایی که در طول هفته باید انجام بدم و روش می نویسم . تنها اتفاقی توی اون هفته نمی افته همین کارایی که روی ورق نوشتم . خسته شدم از دست خودم و از دست آدم هایی که به وقت اهمیت نمی دن . ادمهایی که به عنوان نماینده مردم در شهر انتخاب شدن یه موضوع خیلی ساده توجه ندارن و اون هم زمان آدم هاست . نمی دونم کسی که رئیس یه گروه محلی میشه اما توی بی نظمی و اشتباه فهمیدن زمان و قرار های ملاقات از همون ابتدای کار دچار مشکل چه جوری می خواد معضلات محله رو حل کنه . سه هفته معطلت می کنن به همین سادگی بعد هم با یه ببخشید تمومش می کنم . اما از خودشون نمی پرسن تکلیف آدمی که قراره گزارش رو بده چیه .

خوابم نمی برد...!

fardanazdikast — Sat, 25 Oct 2008 21:53:18 GMT

   پرکن پیاله را،

کاین آب آتشین،

دیری ست ره به حال خرابم نمی برد!





این جام ها –که از پی هم می شود تهی –

دریای آتش است که ریزم به کام خویش ،

گرداب می رباید و ،آبم نمی برد !



من با سمند سرکش و جادویی شراب ،

تا بیکران عالم پندار رفته ام

تا دشت پر ستاره اندیشه های گرم

تا مرز ناشناخته مرگ و زندگی

تا کوچه باغ خاطره های گریز پا

تا شهر یاد ها ...

دیگر شراب هم

جز تا کنار بستر خوابم نمی برد !



هان ای عقاب عشق!

از اوج قله های مه آلود دوردست

پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من

آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد ...!

آن ستاره ام که عقابم نمی برد !



در راه زندگی ،

با این همه تلاش و تمنای تشنگی،

با این که ناله می کشم از دل که :آب...آب...!

دیگر فریب هم به سرابم نمی برد!

پر کن پیاله را ...

***

از اینکه انقدر با بی نظمی نوشته شده ببخشید . به تاثیر کلام شعر فکر کنید نه به ظاهرش