وقتی یه نفر برای اولین بار می خواد کارش رو توی محیط جدید شروع کنه بهش می گن تازه کار، جوجه دو روزه و القابی از این قبیل ، مثل خود ما که الان توی کارجدید جوجه روزنامه نگار محسوب می شیم . توی این شرایط باید خیلی مسائل رو رعایت بکنه و اساسا باید اراده آهنین ، ذهنی فولادی و صبر عیوب برای مقابله با ناملایمات داشته باشه واگرنه کلاهش پس معرکه اس.بخصوص توی کار روزنامه نگاری که همه این چنین وضعیتی را تحمل می کنن و آش کشک خاله است هر کی نخوره ،حتما بدونه که خیلی خوله و یه روزنامه نگار وقتی می تونه ادعای حرفه ای بودن داشته باشه که اوایل کارش از این چوب ها ازسردبیر ،معان سردبیر ،دبیرسرویس و...خورده باشه . اما می خوام راجع به اکتشافاتم درباره سردبیرها طی مدت کوتاه کاریم صحبت کنم . سردبیرها انواع مختلفی دارن و نمی شه دسته بندی خاصی براشون قائل بود. اما:
الف)سردبیر های مهربون :این دسته معمولا کمیاب هستند و این کاملا به شانس روزنامه نگار بستگی داره
ب)سردبیر های مهربون که جنسشون شیشه خورده داره – از اینها ممکن توی هرروزنامه ای پیدا بشه
ج)سردبیر های بی اعصاب منطقی –اینها گاهی مهربون هستند و گاهی بداخلاق و اصلا نمی فهمی که کی خوبن و کی بدن و مصداق بارزش فرزانه .
د)سردبیرهای بی اعصاب غیر منطقی :این دسته شاهکار خلقت محسوب می شن و فرقی نمی کنه که روزنامه نگار حرفه ای باشی یا تازه کار کلا اعصاب ندارن و هر 1000 سال یک بار دست محبت روی سر روزنامه نگاراشون می کشند که باید به این محبت شک کرد و فهمید که سردبیر چه گندی بالا آوده که داره به زیر دستاش محبت می کنه .
البته این وسطا سردبیر های دیگه هم پیدا می شه که من هنوز تجربه شناختن اونها رو نداشتم و خوب بد نیست اگر می شناسین نظرتون رو اعلام کنید . کارکردن با دسته الف و د راحته چرا ،چون می دونی بالاخره یا خوب رفتار می کنن یا بد .اما امان از دو دسته وسط ، مهربون های شیشه خورده دار که باید آهسته بری و بیای که پرت بهشون نخوره و اگرنه بدون که اخراجی . بی اعصاب منطقی دیگه خودت می دنی فرقی نمی کنه بستگی به حالت مزاجی اون سردبیرداره . اگر درگیر کار نباشه مطمئنا باهات خوب برخورد می کنه ولی وای به روزی که داره کاری انجام می ده و تو مزاحمش بشی .من واقعا متاسفم برای اون روزنامه نگار چون خودش شخصا باید وارد عمل بشه و خودش را مجازات بکنه. این دسته از بقیه خطرناک تر و غیر عادی تر هستند کارهم باهاشون سختره . اما یه اصل مهم در کار روزنامه نگاری وجود داره .اینکه اگر سردبیر از روزنامه نگار خوشش بیاید نونش تو روغنه و فرقی هم نمی کنه که جزکدوم سردبیرها باشه واگر هم خوشش نیاید حتی اگر از سردبیرها مهربون هم باشه روزنامه نگار تازه کار محترم باید دو دستی بزنه تو سرش چون بدبخت شده .
***
خیلی خوشحالم کارم رو توی همشهری محله شروع کردم .. خانم حججی شده ستون و نگهدارنده همشهری محله ، بدون اون اونجا هیچی نیست . اینکه من واقعا دوسش دارم شکی درش نیست و مثل اعضا خانواده ام شده . اوایل کار هیچی بلد نبودم اگر اون نبود شاید من هم به اینجا نمی رسیدم نه اینکه بخوام ازش بت بسازم نه ، از گفتن اون چیزی که بلد دریغ نمی کنه، تمام تلاشش رو می کنه که بهت کمک کنه ومن واقعا آدمی مثل اون رو هنوز ندیدم .اگر دروغ نگم از اول کار تا حالا 10 هزار تا سوال ازش کردم که هیچکدوم بی پاسخ نمی نده ، هیچوقت هم از جواب دادن به سوال ها طفره نمی ره . حالا برام سخته با آدمایی کار کنم که برای پرسیدن سوالم باید هفت خوان رستم را طی کنم شاید جوابت رو بدن و اگر دادن رفتارشون بد بود یا خوب .
