کوچه های اردیبهشت

تصمیم گرفتم از دانشگاه تا پل سید خندان رو پیاده برم .حالم خوب بود و خسته هم       نبودم .با حکیمه و زینب تا سر اتوبان همت رفتم و اونجا از هم جدا شدیم . مثل همیشه شروع کردم به تند راه رفتم و غرق افکار بودم وقتی موقع راه رفتم دارم فکر می کنم حواسم به محیط اطرافم نیست . در همین بین احساس کردم یکی داره منو می پاد پیشه خودم گفتم خیالاتی شدم . سرعتم رو کم کردم  تا از من دور بشه و خیالم از این بابت راهت بشه ولی اونم هم همین کار کرد و راه رفتنش رو کندتر کرد برای اینکه به خودم بقبولانم که دارم اشتباه می کنم یه لحظه وایسادم و خودم رو سرگرم تماشای جوب خیابان کردم ، البته توی جوب چیزی جز زباله برای تماشا کردن نبود . اون هم ایستاد و من فرصت کردم ببین این کی که  منو دنبال می کنه ؟جوانی با قد متوسط که فکر می کنم سنش بزور به بیست سال می رسید ، عینکی بود و همون یک لحظه، احساس بدی بهم دست داد دیگه مطمئن بودم که داره به دنبالم میاد . دوباره راه افتادم اینبار تندتر جوری که نتونه به پای من برسه ، اما انگار خیلی خوش خیال بودم چون وقتی به خودم اومدم دیدم به موازات من داره راه می یاد داشتم سکته می کردم دلیل این همه ترس رو هنوزهم نمی فهمم چون به هرحال نمی تونست به من آسیبی برسونه اما ترس تمام وجودم رو گرفته بود . برای اینکه از شرش خلاص بشم از خیابون رد شدم . پشت سرم رو نگاه کردم دیدم نیست خیالم راهت شد تا اومد یه نفس راحتی بکشم دیدم کنارم ایستاده و به من می گه ((شمارتو به من می دی)) یه لحظه جا خوردم ترسم که تا لحظه پیش از بین رفته بود برگشت تمام تنم به لرزه دراومد احساس کردم یه آدم بیماره که ... . این بار کامل فیافش رو دیدم نمی دونم چرا چندشم شد . دلم می خواست فریاد بزنم و از یکی کمک بخوام اما با وجود پیادروی شلوغ این امکان وجود نداشت به خودم گفتم برمی گردم و یه کشیده می خوابونم تو گوشش اما توان این کار رو نداشتم .تقریبا نزدیک پل بودم ،  اون همچنان پشت سرم راه می یومد و گاهی هم به من نزدیک می شد آدمای زیادی از کنارم رد می شدم که دلم می خواست در اون لحظه برادری ، خویشاوندی از آب دران تا به من کمک کنن . اطرافم رو نگاه کردم تا یه پلیس راهنمایی و رانندگی ببینم برم پیشش و از اون کمک بگیرم اما اون هم اونجا نبود به سربازی که از کنارم رد شد هم فکر کردم اما اون هم نشد یعنی من جرئتش رو نداشتم همچنان کنارم می یومد و در خواستش رو تکرار می کرد . دو سه بار چشم غره ای رفتم ولی فایده نداشت . احساس تنهایی تمام وجودم رو گرفته بود وبرای اولین بار بود که از یه آدم به این کوچکی  آنقدر زیاد ترسیدم . به پل رسیدم سرعتم رو زیاد کردم نمی دونم من رو گم کرد یا پشیمون شد که دیگه دنیالم نیومد  . به طرف تاکسی زیر پل رفتم تا ازاین مهلکه نجات پیدا کنم از توی تاکسی می دیدمش که سرگردون این طرف و اون طرفش رو نگاه می کنه . حالم جا اومد و تاکسی حرکت کرد . تا مدت ها به این موضوع فکر می کردم  که این همه آدم توی خیابون راه می رفتن ، کلی مغازه اونجا بود با اونهمه آدم اما من تنها بودم ، من درون خودم فریاد می کشیدم که به من کمک کنین البته اتفاق خاصی نیوفتاد ولی من ترسیده بودم .

تصمیم گرفتم از دانشگاه تا پل سید خندان رو پیاده برم .حالم خوب بود و خسته هم       نبودم .با حکیمه و زینب تا سر اتوبان همت رفتم و اونجا از هم جدا شدیم . مثل همیشه شروع کردم به تند راه رفتم و غرق افکار بودم وقتی موقع راه رفتم دارم فکر می کنم حواسم به محیط اطرافم نیست . در همین بین احساس کردم یکی داره منو می پاد پیشه خودم گفتم خیالاتی شدم . سرعتم رو کم کردم  تا از من دور بشه و خیالم از این بابت راهت بشه ولی اونم هم همین کار کرد و راه رفتنش رو کندتر کرد برای اینکه به خودم بقبولانم که دارم اشتباه می کنم یه لحظه وایسادم و خودم رو سرگرم تماشای جوب خیابان کردم ، البته توی جوب چیزی جز زباله برای تماشا کردن نبود . اون هم ایستاد و من فرصت کردم ببین این کی که  منو دنبال می کنه ؟جوانی با قد متوسط که فکر می کنم سنش بزور به بیست سال می رسید ، عینکی بود و همون یک لحظه، احساس بدی بهم دست داد دیگه مطمئن بودم که داره به دنبالم میاد . دوباره راه افتادم اینبار تندتر جوری که نتونه به پای من برسه ، اما انگار خیلی خوش خیال بودم چون وقتی به خودم اومدم دیدم به موازات من داره راه می یاد داشتم سکته می کردم دلیل این همه ترس رو هنوزهم نمی فهمم چون به هرحال نمی تونست به من آسیبی برسونه اما ترس تمام وجودم رو گرفته بود . برای اینکه از شرش خلاص بشم از خیابون رد شدم . پشت سرم رو نگاه کردم دیدم نیست خیالم راهت شد تا اومد یه نفس راحتی بکشم دیدم کنارم ایستاده و به من می گه ((شمارتو به من می دی)) یه لحظه جا خوردم ترسم که تا لحظه پیش از بین رفته بود برگشت تمام تنم به لرزه دراومد احساس کردم یه آدم بیماره که ... . این بار کامل فیافش رو دیدم نمی دونم چرا چندشم شد . دلم می خواست فریاد بزنم و از یکی کمک بخوام اما با وجود پیادروی شلوغ این امکان وجود نداشت به خودم گفتم برمی گردم و یه کشیده می خوابونم تو گوشش اما توان این کار رو نداشتم .تقریبا نزدیک پل بودم ،  اون همچنان پشت سرم راه می یومد و گاهی هم به من نزدیک می شد آدمای زیادی از کنارم رد می شدم که دلم می خواست در اون لحظه برادری ، خویشاوندی از آب دران تا به من کمک کنن . اطرافم رو نگاه کردم تا یه پلیس راهنمایی و رانندگی ببینم برم پیشش و از اون کمک بگیرم اما اون هم اونجا نبود به سربازی که از کنارم رد شد هم فکر کردم اما اون هم نشد یعنی من جرئتش رو نداشتم همچنان کنارم می یومد و در خواستش رو تکرار می کرد . دو سه بار چشم غره ای رفتم ولی فایده نداشت . احساس تنهایی تمام وجودم رو گرفته بود وبرای اولین بار بود که از یه آدم به این کوچکی  آنقدر زیاد ترسیدم . به پل رسیدم سرعتم رو زیاد کردم نمی دونم من رو گم کرد یا پشیمون شد که دیگه دنیالم نیومد  . به طرف تاکسی زیر پل رفتم تا ازاین مهلکه نجات پیدا کنم از توی تاکسی می دیدمش که سرگردون این طرف و اون طرفش رو نگاه می کنه . حالم جا اومد و تاکسی حرکت کرد . تا مدت ها به این موضوع فکر می کردم  که این همه آدم توی خیابون راه می رفتن ، کلی مغازه اونجا بود با اونهمه آدم اما من تنها بودم ، من درون خودم فریاد می کشیدم که به من کمک کنین البته اتفاق خاصی نیوفتاد ولی من ترسیده بودم .