کوچه های اردیبهشت

سربالایی زندگی                                                           توی این دو سه هفته که کمی بی حوصله بودم  بعضی از بچه ها فکر کردند که من از  دستشون ناراحت هستم البته  من توضیح دادم که چرا بی حوصله هستم  واینکه  با خودم در مورد کارم وگذشته ام دچار تعارض شدم تعارضی اگر گاهی به سراغم می آید  ازش فرار نمی کنم و همیشه منتظرش هستم اما می خواهم یه موضوعاتی  رو تعریف کنم که امیدوارم   گفتنش درست باشه .                                                                                                                                            سال اول                                                                                                                                          وقتی سال سوم دبیرستان رو شروع کردم پر بودم از حس یادگیری ، زیبایی وشوق و ذوق درس خوندن .  تصمیم خودم رو گرفته بودم که درست عمل کنم  . توی همین زمان به خودم امدم که من برای همه کار های زندگی وقت می گذارم الا خدای خودم . بعد از اون روز به خودم قول دادم که روزی ١٤ آیه به نیت ١٤معصوم بعد از نمازم به خونم . همین کار باعث شد بعد از چند روز احساس سبکی می کردم  این کار تا یکماه ادامه داشت و در این مدت به چنان معنویتی رسیده بودم که اون رو باور نمی کردم . عصبانی نشدم  گریه نکردم به خدای خودن نزدیک بودم چیزی که دیگه هیچوقت برنگشت  در همان موقع دو خواب  دیدم که هنوز هم بعد ازگذشت  سه سال که یادش می افتم گریم می گیره   :                                                                                                                             خواب اول: در خواب سیدی رو ملاقات  کردم  به خانه اش رفتم  در مدت کمی که در پیش سید بودم و با هم گفتگو می کردیم  چنان انسی با او گرفتم  که هنوز دلتنگ اون هستم .خانه ای قدیمی داشت با حوض ابی رنگ ،اطراف خانه اش با قطعه های چوبی بزرگی پوشیده شده بود که تکه از این چوب کنده شده وبیرون خانه پیدا بود   . کشتزاری بود  پر از گندم  که از حیاط خانه سید دیده می شد سید با دست اون را به من نشان داد  . در همان موقع سید را سوار ماشینی کردند و بردند دویدم به دنبال سید کفتم او را کجا می برند در حالیکه شاگردانش گریه می کردند گفتند : سید مرد  .                                                                     خودم را بر روی زمین انداختم و شروع کردم به گریه کردن در همین موقع ودر تاریکی که که روبرویم بود بر روی صفحه هایی از خاتم با خط های مختلف نوشته شد  :             (( سید بحرالعلوم   )) . او را  قبلا نمی شناختم و حتی اسمش را هم نشنیده بودم  اما او در خواب به من معرفی شد خیلی به دنبال کتاب ایشان گشتم و تنها اطلاعاتی که بدست اوردم این بود که امام زمان (عج) در راهی او را در اغوش گرفتند وعلم خود را به سید دادند. خواب دوم را در پست های بعدی می نویسم  این یکی از ان وابستگی من به گذشته است شاید بیان انچه برای من اتفاق افتاد برای دیگران قابل درک نباشد .